Stefa Kuryłowicz

fot. Jacek Poremba

O Patronie

26.03.1949-06.06.2011

Stefan Kuryłowicz był jednym z najbardziej wpływowych twórców w historii polskiej architektury – autorem lub współautorem wielu prestiżowych obiektów nagradzanych w konkursach krajowych i zagranicznych. Pomysły Kuryłowicza zmieniły oblicze postkomunistycznej Warszawy. Wiele spośród znanych i docenianych budynków w stolicy zostało wybudowanych wedle jego projektu. Stworzona przez niego Pracownia Kuryłowicz & Associates stanowi wzorcowy przykład połączenia wolnej twórczości architektonicznej z wymogami biznesowymi i rynkowymi.

W pracy dydaktycznej i projektowej Stefan Kuryłowicz za priorytet uważał łączenie teorii z doświadczeniem praktycznym, wierząc, że obowiązkiem architekta wykonującego zawód zaufania publicznego jest konfrontacja własnej twórczości z opinią publiczną. Spuścizna po nim to nie tylko zrealizowane według jego projektów budynki i fragmenty miast, ale także wielki wpływ, jaki wywarł na kilka pokoleń kształconych przez siebie architektów. Spuścizna ta obecna jest w myślach, które zapisał, pomysłach i ideach, z których wiele jest i będzie kontynuowanych.

Stefan Kuryłowicz urodził się 26 marca 1949 roku w Warszawie, gdy oboje jego rodzice, Witold i Alina, byli jeszcze studentami Wydziału Architektury Politechniki Warszawskiej. On sam uzyskał dyplom architekta i rozpoczął pracę jako asystent na tym wydziale w roku 1972. Od roku 1977 do 1999 działał w Pracowni Projektowania Architektury Przemysłowej i Wielkoprzestrzennej, a od 1999 roku był jej kierownikiem. Profil tej pracowni ukształtowany został przez jej założyciela, prof. Jerzego Hryniewieckiego, a kontynuowany był przez prof. dr. Macieja Gintowta – znakomitych nauczycieli, wybitnych twórców, projektantów obiektów zaliczanych do największych osiągnięć polskiej architektury XX wieku. W pracy dydaktycznej i projektowej Stefan Kuryłowicz za priorytet uważał łączenie teorii z doświadczeniem praktycznym, wyznając zasadę, iż obowiązkiem architekta wykonującego zawód zaufania publicznego jest konfrontacja własnej twórczości z opinią publiczną. Był promotorem przeszło 100 dyplomów, z których wiele otrzymało nagrody w konkursach krajowych i międzynarodowych. W roku 2009 dostąpił zaszczytu wpisania do Złotej Księgi Absolwentów Politechniki Warszawskiej.

W latach 1983-1990 był szefem założonej przez siebie Autorskiej Pracowni Architektury działającej w ramach Autorskich Pracowni Architektury Przedsiębiorstwo Państwowe. W roku 1990 przekształcił ją w Pracownię Kuryłowicz & Associates i prowadził do dnia swojej śmierci. Pracownia Kuryłowicz & Associates wraz z filią we Wrocławiu i inżynierskim biurem konsultingowym K&A Engineering stanowi wzorcowy przykład połączenia wolnej twórczości architektonicznej z wymogami biznesowymi i rynkowymi.

Jako Generalny Projektant i Prezes tej pracowni był współautorem wielu prestiżowych obiektów nagradzanych w konkursach krajowych i zagranicznych. Najważniejsze z nich to Dom Towarowy VitkAc w Warszawie, budynki biurowe w Warszawie: Prosta Tower, Focus Filtrowa, Wolf Nullo, Królewska; siedziby firm PLL LOT, Fuji Film Poland, Emi Pomaton, Avon i Reprograf; budynki przemysłowe: Avon Cosmetics w Garwolinie, Arcon ISC w Warszawie, Ostervijg w Nieporęcie. Był też projektantem budynków i osiedli mieszkaniowych, z których najbardziej znane i najbardziej utytułowane to osiedle Eko Park i Marina Mokotów w Warszawie, budynków hotelowych: Hilton w Gdańsku, Hilton Doubletree w Łodzi, Mariott Courtyard przy lotnisku im. Chopina w Warszawie oraz kościołów: w Nowym Dworze Mazowieckim, na osiedlu Widzew w Łodzi, w Grodzisku Mazowieckim, na osiedlu Wierzbno w Warszawie. Po 6 czerwca 2011 roku Pracownia Kuryłowicz &Associates realizuje projekty wykonane przy jego udziale: Narodowe Forum Muzyki we Wrocławiu, terminal lotniczy w Modlinie, zespół biurowo-handlowy Plac Unii Lubelskiej w Warszawie, obiekty dla Uniwersytetu Warszawskiego, Kampus Ochota i inne. Z wymienionych powyżej same budynki biurowe otrzymały 9 nagród i wyróżnień, zaś zespół A-4 z osiedla Eko Park otrzymał nagrodę podczas wystawy rocznicowej Architects’ Council of Europe jako jedyna polska realizacja prezentowana w Parlamencie Europejskim w Brukseli w roku 2010.

Prezentacje budynków i projektów powstałych pod jego kierownictwem były publikowane w czasopismach krajowych i zagranicznych, m.in. w „The Phaidon Atlas of the Contemporary World Architecture – the Most Outstanding Works of Architecture from All Over the World Build Since 1998” (wydawnictwo Phaidon, 2003), „Materials for Architectural Design” (wydawnictwo Laurence King Publishing, 2006), w miesięcznikach: „Architectural Review”, „World Architecture”, „Architektura-murator”, „ Architektura & Business ” i innych. Wiele z realizacji było efektem konkursów wygranych przez różne zespoły firmy (Narodowe Forum Muzyki we Wrocławiu w roku 2005, Budynek Wydziałów Językowych dla UW w roku 2006, Kampus Ochota dla UW w roku 2007, zespól biurowo-handlowy Supersam w Warszawie w roku 2007); część była efektem wieloletniej współpracy z prywatnymi inwestorami (Wolf Immobilien Polen, Echo Investment, GTC, Qualia Investments, Eko Park i inni).

Stefan Kuryłowicz był aktywnym działaczem Stowarzyszenia Architektów Polskich SARP, jego wielokrotnym wiceprezesem i sędzią konkursowym. Działał w Izbie Architektów RP, będąc w latach 2002-2006 jej pierwszym rzecznikiem odpowiedzialności zawodowej. Z ramienia SARP pracował w Międzynarodowej Unii Architektów UIA. W roku 2010 został zaproszony do 5-osobowego Komitetu Doradczego Sekretarza Generalnego ONZ ds. Przebudowy Siedziby Organizacji Narodów Zjednoczonych w Nowym Jorku, w którego pracy uczestniczył do czerwca 2011 roku. W roku 2009 otrzymał nagrodę Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego.

Stefan Kuryłowicz był entuzjastą sportu, uczestnikiem biegów maratońskich, żeglarzem, narciarzem, pilotem samolotowym- członkiem Aeroklubu Warszawskiego. Ta ostatnia pasja, która pozwalała mu łączyć marzenia o przestrzeni z aktywnym jej eksplorowaniem, spowodowała niestety Jego przedwczesną śmierć w katastrofie lotniczej 6 czerwca 2011 roku w hiszpańskiej Asturii. Został pochowany w Alei Zasłużonych, tzw. Profesorskiej, na Powązkach Wojskowych w Warszawie.

Spuścizna po nim to nie tylko zrealizowane według jego projektów budynki i fragmenty miast, ale też wpływ, jaki wywarł na kilka pokoleń kształconych przez siebie architektów. Spuścizna ta obecna jest w myślach, które zapisał, pomysłach i ideach, z których wiele jest i będzie kontynuowanych. Pierwsze konkursy, które wygrywał jako młody absolwent studiów architektonicznych w zespole z przyjaciółmi, dotyczyły budynków poświęconych teatrowi i operze: Opera Bałtycka w Gdańsku- 1974, Filharmonia we Wrocławiu- 1975, Opera w Damaszku- 1979 ( 2 nagroda ) i inne. Tej tematyce poświęcona była także jego rozprawa doktorska z roku 1987.

Stefan Kuryłowicz wierzył, że każde zadanie architektoniczne może być aktem prawdziwie twórczym pod warunkiem połączenia w nim pragmatyzmu, jakiego wymaga część inżyniersko-ekonomiczna, i piękna, jakie może wyzwolić odważnie pokierowana, bogata w wiedzę wyobraźnia. Dlatego nagrody jego imienia przyznawane będą przez fundację Stefana Kuryłowicza w dwóch kategoriach :za twórcze i nowatorskie projekty konkursowe dotyczące obiektów poświęconych kulturze oraz za prace teoretyczne dotyczące relacji architektury i kultury. Bowiem architektura, dzięki której człowiek zyskuje nowe zrozumienie świata i w tym świecie upodobanie, jest z pewnością częścią kultury.

Poprzez ustanowienie Nagrody imienia Stefana Kuryłowicza pragnę upamiętnić nie tylko niezwykłego architekta, z którym mogłam dzielić 35 lat życia i pracy, ale też człowieka, pełnego pasji, sympatii i serdeczności do ludzi, z którymi i dla których pracował. Chciałabym żeby – jak pragnął Stefan- zawód architekta cieszył się szacunkiem społecznym i nagroda ta w skromnym stopniu ma do tego się przyczynić.

Architekt Ewa Kuryłowicz, 26 marca 2012

Czytaj dalej